دور از آن،نزدیک به این

تحلیل اول :درد دل واژه ی کلیشه ای اما مناسبیهگاهی وقتا دل آدم درد میکنه...چقد خوبه آدم یکیو داشته باشه تا این حرفا رو بهش بزنه به جای اینکه مثل من با کیبورد لپ تاپش در میون بذاره....و بازم خوب میشد اگه این حرفایی که من میزدمو یکی حوصله داشت و میخوند و حداقل چند تا پیام عصبی تو ذهنش به خاطر خوندن نوشته های من ایجاد میشد...به این میگن انسانیت...چیزی که کمه...چقدر این روزا هممون وقت میکنیم به خودمون فکر کنیم؟؟؟واسه چی داریم از فکر کردن به خودمون فرار می کنیم...واسه کی داریم بی هدف می دوییم(اگه اصلا دوییدنی در کار باشه!)چقدر این روزا به انسان بودن خودم فکر میکنم...چقدر”چرا؟”تو ذهنمه...حس می کنم کسی درکم نمیکنه حتی کیبورد...باهام همراهی کن کیبورد...میخوام سریعتر چیزایی که تو ذهنمه بهت بگم...باتری لپ تاپ لطفا همکاری کن نمی خوام حس کنم وسط راه تو هم دیگه از حرفام خسته شدی...فلسفه اجتماعی بودن ما آدما چیه؟؟؟وانمود کردن که نیست قطعا؟!هست؟نیست؟مسئله همینه...هست اما فکر میکنیم که نیست... از این جا به بعدشو دیگه ممکنه کسایی بخوان این مطلبو نخونن(البته اگه قبل باطری لپ تاپم تمو دور از آن،نزدیک به این...

تحلیل دوم:می خواستم در مورد تعامل بنویسم اما امروز یه سری اتفاقا واسم پیش اومد که ترجیح دادم در مورد یه چیز دیگه بنویسم....قضاوتواژه ای نسبتا کوتاه اما عمیق و گاها دردسر ساز...باز هم یه عالمه چرای دیگه...چرا درمورد بقیه فقط به خاطر یه حرکتشون قضاوت کنیم؟قضیه نوع لباس پوشیدن و راه رفتن و این جور چیزا نیست بحثم مهمتره بحث امروز من رفتارمونه...قضاوت کردن محض خندیدن...دروغ گفتن و قضاوت بر اساس دروغ محض خندیدن...از کجا میدونی طرفت واسه چی داره یه حرکتیو انجام میده؟...اینکه رفتار ساده ای داره بخاطر اینه که طرف ساده است(منظورم از لحاظ ذهنیه) یا اینکه طرف کلی رو انواع رفتار با بقیه و تاثیراتش رو افرادی که باهاش تعامل داره فکر کرده و به این نتیجه رسیده که اینجوری باید رفتار کرد هر چند که در موقعیتی هست که میتونه مغرورانه و سرسخت رفتار کنه...اینکه کسی از شبکه های اجتماعی و... استفاده نمی نه معنیش اینه که عقب مونده و دور افتاده از تکنولوژیه یا تفکرش اینه که چرا باید کاری کنم که برآیند سود و ضررش در نهایت به سمت ضرر می ره...و هزار تا قضاوت دیگه که هر روز داریم انجام میدیم...و یکی از بز دور از آن،نزدیک به این...

تحلیل سوم:گاهی آدم از ایده آل هاش دور میشه از چیزایی که میخواسته بهشون برسه...گاهی یه چیزایی واسه آدم ارزش میشن ممکنه ازشون دور شی ولی ازشون جدا نمی شی چون فکراتو براساس اون ارزشا ساختی...فقط باید یه خورده فکر کنی و برگردی به روال سابقت...گاهی وقتا از خودت دلخوری واسه اینکه چرا در جهت ارزشایی که واسه خودت درست کردی پیش نرفتی و به نظرم همین خودش مهمه که بی تفاوت نباشی نسبت به کارای اشتباهی که کردی و انکارشون نکنی.من اشتباه کردم...من دارم اشتباه می کنم.چقدر این دوتا جمله بعضی وقتا کمکت میکنن.حداقلش اینه که خودتو تنبیه کردی یه جورایی...ولی به نظرم در مقابل اون دو تا جمله این یکی اشتباهه”من اشتباه خواهم کرد...” دور از آن،نزدیک به این...

تا حالا کسی در مورد نوشته های قبلیم نظر نداده ولی خیلی مهم نیست...

حتی اگه در کل طول عمر این وبلاگ یه نفر این نوشته ها رو بخونه و حتی اندازه یه سر سوزن براش مهم باشه واسم کافیه...

حس می کنم یه خورده از شرایط همیشگی خودم دورم،دلم نمی خواد بهش فکر کنم اما یه واقعیته...

می خوام این فاصله رو همین الان از بین ببرم....

اینجا نوشتش باعث میشه متعهد تر باشم بهش...

دور از آن،نزدیک به این...

امروز یه پیشرفتای خوبی داشتم ولی هنوز کامل نشدم،می خوام کامل شم...

همون چیزی که همیشه دلم می خواست...

امیدوارم...

مثل همیشه.

دور از آن،نزدیک به این...

امروز یه سری اتفاقا برام افتاده که باعث شده یه سری فکرای دیوونه کننده بکنم...

قطعا فکر میکنم اگه با کسی در میونش بذارم فکر میکنه من دیوونم،اما خب...

دارم فکر میکنم تو این دنیا من دارم تنها زندگی میکنم در واقع بقیه فقط یه سری تخیلن که من دارم...

همه دنیا داره می چرخه تا چرخه زندگی منو کامل کنه...

اگه فیلم نمایش ترومن جیم کری رو دیده باشین بهتر میفهمید چی میگم.

البته دارم حس میکنم احمقم چون اگه واقعا این شکلی باشه چرا باید واسه کسایی که دارن نقش بازی میکنن همچین مطلبی رو بنویسم؟؟؟

دور از آن،نزدیک به این...

نمی دونم از کدوم کلمات برای بیان حالتی که الان دارم استفاده کنم،واقعا شبیه دیوونگیه،هرچند وقت یه بار میشینی و فکر میکنی به رفتارات...

عجیبه...

بدجوری حس خاص بودن میکنم،این یه تعریف از خود نیست،حس میکنم از بقیه فاصله گرفتم...

بده یا خوب؟؟؟

اینو دیگه تجربه باید نشونم بده...

فعلا که نتایج خوبی ازش گرفتم،کی باورش میشه با تغییر چند تا رفتار ساده زندگی انقدر خوب شه.

دور از آن،نزدیک به این...

با کی دارم رقابت میکنم؟

مسئله اینه...

خودم یا بقیه؟

کدوم یکیش بهتره؟

امیدوارم بفهمم...

دور از آن،نزدیک به این...

حس بدی دارم...

از اینکه تو مسیر میفتم و طبق همه ایده آلام دارم حرکت میکنم ولی بعدش دوباره محیط باعث میشه وایسم...

اصن این جملم درسته؟"محیط باعث میشه وایسم!"

بعضی وقتا فکر میکنم بهونست،بعدش فکر میکنم شاید هنوز هدفام تبدیل به ارزشام نشدن،هنوز یه جای کار میلنگه...

شاید بدونم کجاست،سعی میکنم برطرفش کنم...

همینجا نتیجشو مینویسم...

دور از آن،نزدیک به این...